Stadio Ennio Tardini – opis projektu

Całkowita przebudowa stadionu imienia Ennio Tardiniego zakłada połączenie historycznych aspektów z nowoczesnym, futurystycznym wzornictwem. Z jednej strony zachowany będzie symboliczny zachodni łuk wejściowy, ale z drugiej – nowa bryła w niczym nie będzie przypominała tej historycznej.

Co więcej, koncepcja Alessandro Zoppiniego zakłada stworzenie jednego z najbardziej niezwykłych kompaktowych stadionów na świecie. Po pierwsze, nie będzie zwartej fasady, ale ażurowa konstrukcja ze stali kortenowskiej (pokrytej warstwą rdzy), zapewniająca zmienne naświetlenie/zacienienie zaplecza. Po drugie, dach oparty na ośmiu kolumnach ma wyglądać na półpłynny, lewitujący nad boiskiem. Nad fasadami ma być lustrzany, potęgując efekt wizualny.

Wnętrze jest już bardziej konwencjonalne, ale i ono zmieni się znacznie względem obecnego stadionu. Trybuna główna ma być podzielona na dwa poziomy, z kolei północna Curva Nord zostanie powiększona i wydłużona. Układ trybun zbliży się do ośmiokąta, co jest uwarunkowane ograniczeniami przestrzennymi.

Jednocześnie powierzchnie wokół areny, dziś martwe w tygodniu, mają zostać ożywione boiskami, kawiarniami i innymi funkcjami, które powinny działać nieprzerwanie. W planie jest wygospodarowanie w sumie ok. 20 000 m² powierzchni publicznych.