Stadion OSiR w Olsztynie (I) – opis projektu

Koncepcja powstała w odpowiedzi na przetarg miasta Olsztyna. Zamówienie dotyczyło zaprojektowania nowego stadionu miejskiego w miejscu dotychczasowego. Jego docelowa pojemność miałaby wynosić ok. 12 tys. miejsc, przy czym podczas każdego etapu budowy musiał być dostępny dla piłkarzy i co najmniej 5 tys. kibiców.

Oczekiwania miasta nie tylko wyznaczyły etapowy tryb wznoszenia nowego stadionu, ale też sugerowały możliwie zwartą bryłę obiektu. W odpowiedzi firma Bauren zaproponowała cztery niezależne, choć spójne trybuny o wysokości dochodzącej maksymalnie do niespełna 23m wysokości.

Estetycznie stadion charakteryzuje się powtarzalnością elementów, które tworzą charakterystyczny rytm. Pomiędzy kolumnami konstrukcji znajdzie się przepuszczająca światło elewacja. W syntetyczny sposób takie zestawienie ma nawiązywać do historycznego budownictwa na ziemiach warmińsko–mazurskich. Prosta konstrukcja stadionu i powtarzalność zastosowanych elementów będą miały duży wpływ na obniżenie kosztów realizacji i realne szanse realizacji inwestycji.

Jako pierwsza miałaby powstać największa wschodnia, oferująca 5004 miejsca dla widzów w 22 rzędach. Po zachodniej stronie fotelików będzie mniej – 4579. W tej liczbie 318 to foteliki VIP, 186 SuperVIP, 28 dla niepełnosprawnych oraz 68 dla przedstawicieli mediów. Trybuny za bramkami miałyby stanowić swoje lustrzane odbicia – każda po 1360 fotelików. Na północy, z osobnym wejściem i parkingiem, zaplanowano miejsce dla 676 kibiców przyjezdnych.

Bauren korzysta z naturalnego ukształtowania terenu. Działka jest nieco wyższa po wschodniej stronie, obniżając się w kierunku głównej trybuny. Tam na trybuny prowadzą schody, tymczasem plac przed samą trybuną główną łączy się z okolicą. W powiązaniu z centrum wodnym Aquasfera, parkiem im. Janusza Kusocińskiego i planowanym centrum hotelowo-usługowym ma być wysokiej jakości przestrzenią miejską o charakterze sportowo–rekreacyjnym.

Parkingi zaprojektowano w uporządkowany sposób, aby kibice miejscowi, przyjezdni oraz ViP bezpiecznie i bezpośrednio mogli dostać się na place wejściowe, a z nich na właściwe sektory. Rozbicie parkingu na dwa mniejsze, dostępne z osobnych zjazdów pozwoli rozładować ruch kołowy.