Estadio El Sadar (IV) – opis projektu

„Rojo-Azul” znaczy po prostu „Czerwono-Niebieski” i taki właśnie byłby stadion według pomysłu Vaillo + Irigaray Architects. Kinetyczna fasada wyłożona pasami czerwonej i niebieskiej siatki miałaby zmieniać barwę wraz z ruchem przechodnia wzdłuż stadionu. Wbrew powszechnej tendencji, ciągniona siatka nie byłaby najbardziej eksponowanym materiałem zewnętrznym, ta rola przypada efektownej ramie nadającej charakteru stadionowi.

Stworzony w ten sposób jednorodny, graniasty budynek nie tylko charakteryzuje się rytmem i elegancją, ale też maksymalizuje wykorzystanie dostępnej działki, na planie prostokąta. Ponieważ prostopadłościenna bryła jest zawieszona nad ziemią, oferuje kibicom cień i schronienie przed deszczem. Jednocześnie w narożnikach, na piętrze, powstaje duża ilość miejsca pod wykorzystanie komercyjne.

Wewnątrz nacisk położony jest na atmosferę. Z pojemnością 24 tys. widzów obiekt ma dysponować bardzo stromymi trybunami. Istniejący dolny poziom ma już 35º nachylenia, dlatego nadbudowany nad nim kolejny musi być bardziej stromy. Przewidziano nachylenie aż 39º. By hałas nie uciekał z wnętrza, trybuny są zwarte, a wiszący nisko dach pokryty blachą ma dobrze odbijać dźwięk.