Lynn Family Stadium – opis stadionu

Kiedy Louisville City FC powstawał w 2014 roku, za pierwszy dom służył im baseballowy Slugger Field, położony na wschód od śródmieścia. O ile warunkowo mógł spełniać rolę piłkarskiego, o tyle na dłuższą metę nie było mowy o pozostaniu tam, choćby z uwagi na boisko niezgodne z wymogami drugiej ligi.

Dlatego w 2017 roku przedstawiono koncepcję przeprowadzki na pierwszy własny stadion klubu. Geograficznie zmiana była niemal kosmetyczna, tylko o 900 metrów na wschód, w miejsce przemysłowych obiektów po drugiej stronie węzła autostradowego, w Butchertown. Zapowiedziano tutaj stadion o pojemności 10 000 widzów z opcją podwojenia pojemności w razie przejścia z USL do MLS. Inwestycja miała wtedy kosztować 50 mln $.

Ponieważ jednak Lou City szybko zyskiwało na popularności, zapadła decyzja o podniesieniu skali do 14 tysięcy (analogicznie, budżet wzrósł do 65 mln $). Ostatecznie udało się ze stadionu wycisnąć jeszcze więcej, bo aż 15 304 miejsca. Z tej puli 11 600 to siedziska, a za obiema bramkami znajdują się miejsca stojące. Możliwość rozbudowy zachowano.

Układ stadionu, z powodu ograniczeń przestrzennych, opiera się na osi północny zachód – południowy wschód. Widownię podzielono na trzy ciągłe trybuny, z rozwarciem za zachodnią bramką. Dzięki niemu część widzów ma widok na centrum miasta. Trybuny nie mają jednolitego układu – wzdłuż boiska są dwupoziomowe, a za bramkami jednopoziomowe. Podział na poziomy jest specyficzny dla amerykańskich stadionów piłkarskich z ostatnich lat. Dolny poziom ma tylko 4-6 rzędów, dzięki czemu górny jest niemal tak blisko boiska, jak pierwszy rząd na wielu obiektach. A najbliższe miejsce w pierwszym rzędzie dzieli zaledwie 4,6 m od boiska!

Rolę głównej trybuny pełni południowa, gdzie pomiędzy poziomami mieści się 18 prywatnych lóż. Na wschodzie są trzy wysokie sektory stojące dla najbardziej rozśpiewanych fanów. W obu wschodnich narożnikach można z kolei znaleźć ukryte między poziomami bary z widokiem na murawę. Na uwagę zasługuje również zachodni skraj stadionu, gdzie zamiast klasycznych wąskich rzędów powstały cztery przestrzenne tarasy dla widzów korzystających z otwartego baru, funkcjonującego pod głównym telebimem (którego wymiary to aż 264 m²).

Ponieważ najbardziej eksponowanymi wizualnie stronami stadionu są zachodnia i północna, powstały tam duże otwarte przestrzenie, gdzie fani mogą gromadzić się przy okazji meczów. Można tam również organizować wspólne oglądanie meczów dzięki telebimowi w północnej fasadzie. Z kolei wschodnia i południowa trybuna nie są szczególnie widoczne, dlatego za nimi powstały rozległe parterowe pawilony z zapleczem (oba po ok. 1800 m²).

Ponieważ obiekt stoi w okolicy ściśle przemysłowej, tradycyjnie związanej z przetwórniami mięsnymi, architekci z HOK zaplanowali bardzo surowy, industrialny wystrój. Wpasowuje się on bardzo dobrze w prostą konstrukcję obiektu, w ogromnej większości złożoną z prefabrykatów stalowych. Jako elementy wykończeniowe wykorzystano kreatywnie tu aż 1500 m² blachy w trzech wykończeniach. Dodatkiem ocieplającym obiekt jest ok. 500 m² paneli drewnianych w miedzianych odcieniach. Całość komponuje się z dynamicznie uformowanym zadaszeniem krytym blachą w odcieniach brązu.

Formalne rozpoczęcie budowy datuje się na sierpień 2018, jednak wtedy trwały jeszcze prace projektowe, dlatego prowadzono głównie wykopy pod murawę, położoną poniżej poziomu gruntu. Faktyczne prace zaczęły się w listopadzie 2018, a obiekt oddano przed terminem (i z zachowaniem budżetu) w marcu 2020. Docelowo wokół obiektu ma powstać kompleks komercyjny ujęty w ramach specjalnej strefy, Butchertown Stadium District.

Jeszcze w 2019 udało się znaleźć sponsora dla stadionu. W stylu bliższym futbolowi uniwersyteckiemu, patronami zostali państwo Dr. Mark i Cindy Lynn, a stadion nazwano Lynn Family stadium. Nic dziwnego, ponieważ Lynnowie mają już inny stadion nazwany pełnymi imionami. Umowa obowiązuje na 10 lat, wartości nie zdradzono.