Priestfield Stadium – opis stadionu

Nie do końca wiadomo, czy to stadion nazywa się od ulicy, czy ulica od stadionu. Obiekt w Gillingham był bowiem do 1947 roku nazywany Priestfield Road, jak biegnąca przy nim ulica. Dopiero później człon drogowy zamieniono na „Stadium”. Ale od początku…

Klub – wtedy jeszcze nazywający się Brompton FC – kupił działkę pod swój pierwszy obiekt w 1983 roku i jeszcze we wrześniu rozegrano pierwszy mecz. Z trybuną na 500 osób, nasypami i ogrodzeniami dla pozostałych. Pierwsza rozbudowa miała miejsce w 1899, kolejna w 1908 i następna w 1913, pierwsza z dachem. Wtedy zespół kawałek po kawałku powiększał pojemność trybun o nowe sektory, głównie stojące, co było wówczas normą. Normą było też, że na murawie w tygodniu pasły się owce, a poza meczami odbywały się tu już wtedy koncerty, targi i inne zdarzenia masowe.

Tymi krokami „Gills” osiągnęli pojemność w granicach 20 tys. miejsc pod koniec pierwszej połowy XX wieku, osiągając rekordową widownię w 1948. Później przyszła największa dotąd modernizacja, w ramach której najpierw… wyrównano pochyłe od otwarcia boisko, a następnie powstały dwie nowe trybuny. Pojemność już nie rosła znacząco i aż do lat 1980. obiekt mieścił nieco ponad 20 tys. osób, zyskując po drodze sztuczne oświetlenie (1963).

Po rewolucji na angielskich obiektach w latach 1990. przyszło po raz kolejny zmienić Priestfield Stadium. Od 1997 do 2004 po jednej trybunie zmieniono cały obiekt. Jednak przemiana zatrzymała się tuż przed finiszem i za jedną z bramek postawiono tymczasową trybunę. Przyczyną była decyzja o przeprowadzce na nowy obiekt, a zatem brak uzasadnienia dla budowy stałej konstrukcji. Do dziś obiekt jednak nie ma następcy.