Estadio Luis "Pirata" Fuente – opis stadionu historycznego

Nazwany na początku po prostu Estadio Veracruzano, nowy stadion nie powstał nawet w administracyjnych granicach Veracruz, lecz w gminie Boca del Rio, choć w praktyce to niemal śródmieście Veracruz. Ot, tajniki podziału administracyjnego.

Twórcą tego niezwykłego na owe czasy stadionu był Juan Arrieta – architekt, a wcześniej piłkarz Veracruz. Obiekt powstał w latach 1965–1967, ale jego inauguracja miała miejsce dopiero 19 marca 1968, przy okazji wizyty sztafety olimpijskiej przed igrzyskami w Meksyku.

Widzowie zostali przysunięci bardzo blisko boiska, bowiem lwia część z nich zasiadała na rozległej górnej kondygnacji widowni, z 21 rzędami zawieszonymi stromo nad mniejszym, kameralnym dolnym poziomem z 11 rzędami. Tym sposobem, choć niezadaszony, stadion oferował kryte miejsca w niższych rzędach, jedynych wyposażonych w komplecie w krzesełka.

Pierwotna nazwa stadionu uległa zmianie po śmierci legendarnego piłkarza z Veracruz, Luisa de la Fuente y Hoyos, noszącego przydomek „El Pirata”. W XXI wieku obiekt przechodził serię modernizacji, ale przeważnie skromnych – od malowania żelbetowych trybun po instalację efektownych bram w kształcie paszczy rekina na zachodniej fasadzie.

W 2014 stadion był główną areną Igrzysk Ameryki Środkowej i Karaibów. W 2006 gościł także mecze piłkarskie kobiecych mistrzostw CONCACAF do lat 20. Obiekt przez dekady był domem klubu CD Veracruz („Tiburones Rojos”). Po rozwiązaniu drużyny w 2019 z powodu problemów finansowych, stadion pozostał opuszczony.

W latach 2022–2025 dokonano całkowitej przebudowy areny, z nadzieją na sprowadzenie do Veracruz nowej, profesjonalnej drużyny. Choć konstrukcja powstała niemal od zera, obiekt zachował większość cech poprzedniej formy. „Nowy” Estadio Luis "Pirata" Fuente ponownie otwarto 17 maja 2025.