Estádio Olímpico de Goiânia – opis stadionu

Goiânia to miasto planowane centralnie, zupełnie nowa stolica stanu powstała w 1933 roku. Stadion „olimpijski” był pierwszym powstałym tu dużym obiektem wielofunkcyjnym, mieszczącym powyżej 10 000 widzów. Budowa obiektu rozpoczęła się jeszcze w 1940 roku, a do sierpnia 1941 udało się ją ukończyć w stopniu umożliwiającym otwarcie.

W szczycie obiekt zdołał pomieścić niemal 25 000 widzów na trybunach o planie owalu, w tym na dwóch zadaszonych wzdłuż boiska. Jego układ i skala pozwalały na zróżnicowane wykorzystanie sportowe, jednak piłka nożna pozostała kluczową dyscypliną. Zresztą, sam teren pod budowę podarował klub Goiânia EC. Z kolei patronem został Pedro Ludovico Teixeira – nie tylko założyciel miasta, ale i wierny fan zespołu.

Początkowo zbudowany na północ od centrum, z biegiem lat obiekt wrósł w miasto i dziś jest najbardziej centralnie zlokalizowanym stadionem Goiânii. W swej wyjściowej formie dotrwał do 2006 roku. Wtedy, z powodu bardzo złego stanu, został zburzony. Budowa następcy miała nastąpić wkrótce, wykonano nawet wykopy pod parking podziemny.

Jednak faktyczne prace budowlane długo się opóźniały i ostatecznie dopiero w 2013 budowa nowego stadionu została faktycznie rozpoczęta. Parking pozostał częścią planu, ponieważ w tej części miasta miejsc postojowych brakuje. W sumie w stadion wbudowano 380 miejsc parkingowych, wszystkie pod poziomem boiska.

Nowy obiekt zachował „olimpijski” charakter, a jego pojemność sięgnęła 13 500, o ok. 1500 więcej niż wyjściowo planowano i o 3500 więcej niż miał poprzednik w chwili zamknięcia. Arena lekkoatletyczna ma bieżnię z 8 torami, a dzięki oświetleniu obiekt może gościć duże wydarzenia również nocą. Widownia skupiona jest na zachodzie, gdzie znajduje się zadaszona trybuna główna.