Stade Jean Bouin – opis stadionu

Pierwszy stadion w tym miejscu powstał w 1925 roku, a w 1975 przeszedł rozbudowę. Jak zdradza nazwisko patrona – biegacza Jeana Bouina – był to pierwotnie obiekt lekkoatletyczny, który pełnił również rolę boiska sportowego do innych dyscyplin, głównie rugby. Gdy Paryż ubiegał się o organizację Igrzysk Olimpijskich 2012, padła propozycja budowy w tym miejscu nowego stadionu. Mimo porażki kandydatury projekt został skierowany do realizacji, choć w innej wersji niż sugerowano w zgłoszeniu dla MKOl.

W 2007 roku władze Paryża zdecydowały o wyborze Rudiego Ricciottiego jako projektanta. Zaproponował on koncepcję stadionu zbudowanego z prostych elementów, ale w niekonwencjonalny sposób, z nieforemnym, nieregularnym kształtem. Bryłę obiektu pokryło ponad 3,5 tys. niemal identycznych prefabrykatów z wysokiej jakości betonu z dużymi przestworami, dzięki czemu stadion ma bardzo nietypową teksturę powierzchni.

Koncepcję realizowano od 2010 do połowy 2013 roku, kosztem ok. 110 mln €. Jednopoziomowe trybuny mieszczą 20 tys. widzów na nieregularnych sektorach, które kryje dach ułożony na 74 stalowych dźwigarach. Pod trybunami znalazło się miejsce na rozległe powierzchnie komercyjne i aż parking podziemny dla 500 aut.

W nowej odsłonie bryła Stade Jean Bouin znajduje się dosłownie kilkanaście metrów od innego słynnego obiektu pokrytego betonem, używanego przez PSG Parc des Princes.