Beijing National Stadium – opis stadionu

Konkurs na koncepcję stadionu narodowego w Pekinie ruszył w 2001 roku, prawie natychmiast po przyznaniu Chinom organizacji Igrzysk Olimpijskich 2008. Swoje pomysły przesłały pracownie z całego świata. Do finału przeszło 13 prac, spośród których wybrano Szwajcarów Herzoga i de Meurona, którzy stworzyli projekt do spółki z Arup Sport i chińskim CADG.

Pomysł opierał się na umiejscowieniu całej konstrukcji dachu na zewnątrz, by u przechodnia zbudować wrażenie plątaniny typowej dla ptasich gniazd. Efektowny zabieg miał ukrytą rolę – pod stalowymi podporami miał być ulokowany rozsuwany dach, z którego później jednak zrezygnowano, gdy koszty zaczęły szybko rosnąć. Ważąca trudne do wyobrażenia 27 tys. ton konstrukcja stalowa (tyle, co cztery dachy poznańskiego stadionu Euro 2012) była bowiem wykonywana w okresie lawinowego wzrostu cen stali. Choć „gniazdo” wygląda na chaotyczne, składa się czterech niemal identycznych ćwiartek, które tworzą zupełnie niezależną od trybun konstrukcję.

Widownia powstała więc jako osobna część inwestycji i ze względu na swoje rozmiary została podzielona na trzy pierścienie okalające pole gry. Zgodnie z wymogiem konkursu pojemność zaplanowano na 100 tys. miejsc podczas imprezy i 90 po jej zakończeniu. Ale i te liczby zredukowano w trakcie realizacji do odpowiednio 91 i 80 tysięcy. Dzięki cięciom udało się uciec od sięgających 500 mln $ kosztów, ale ostateczna liczba nie jest dużo niższa – „Ptasie Gniazdo” kosztowało 423 mln.

Choć inwestycja ruszyła w grudniu 2003 roku, jej realizacja zajęła długie 4,5 roku nieprzerwanych prac. Ostatnie elementy były układane wiosnę i latem 2008, tuż przed rozpoczęciem Igrzysk Olimpijskich. Jak się później okazało, kończony w gorączkowym tempie obiekt miał wiele niedoróbek, a w niektórych miejscach po zaledwie paru latach zaczęła np. odpadać farba.