Moses Mabhida Stadium – opis stadionu

Decydując się na budowę nowego stadionu władze Durbanu oczekiwały, że na mapie miasta pojawi się nowy punkt orientacyjny, atrakcja na skalę światową. Jednocześnie obiekt planowany głównie na Mundial 2010 miał mieścić bieżnię lekkoatletyczną i oferować zmienną pojemność od 50 do 80 tys. miejsc.

Na tak zarysowaną wizję odpowiedziała niemiecka pracownia GMP, która zaproponowała stadion z dachem opartym o ogromny łuk. Inaczej niż w przypadku Wembley w Londynie, w tym wypadku łuk jest jednocześnie tarasem widokowym, na który można wejść po schodach lub wjechać gondolą, każdorazowo osiągając punkt, z którego widać całe miasto. Dodatkową atrakcją jest możliwość huśtania się tuż nad murawą na największej huśtawce świata, zawieszonej właśnie pod łukiem.

Lekkie zadaszenie z membrany współgra z prostą  i elegancką elewacją zewnętrzną, a wewnątrz kryją się dwa poziomy stałych trybun na ok. 54 tys. miejsc oraz trzeci, który można dostawiać zależnie od potrzeb, do olimpijskiego minimum 80 tysięcy.

Budowany ponad trzy lata stadion pochłonął ok. 3,4 mld rand i stał się jednym z najbardziej widowiskowych obiektów goszczących Mistrzostwa Świata w historii. Jednak po zakończeniu imprezy pojawiły się poważne problemy z utrzymaniem, ponieważ do dziś nie udało się znaleźć żadnego stałego najemcy i arena nie zarabia.

Początkowo stadion miał nosić imię Króla Senzagakhony, dawnego wodza Zulusów. Jednak przy okazji sprowadzenia do kraju ciała polityka Mosesa Mabhidy przeforsowano zmianę patronatu, co wzbudziło spore kontrowersje.