Estadio Nemesio Camacho – opis stadionu

Plany powstania nowego stadionu piłkarskiego podjęto w 1934 roku przy okazji obchodów 400-lecia Bogoty i zaplanowanych na 1938 igrzysk regionalnych Juegos Bolivarianos. To właśnie u początków stadionu zrodziły się jego nazwy, oficjalna i przydomek. Nemesio Camacho, miejscowy potentat, ufundował działkę pod stadion, która nazywała się potocznie „El Campín” (kamping – z uwagi na dużą ilość zieleni).

Prace na obiekcie zakończyły się z minimalnym opóźnieniem po powodzi, która wstrzymała postępy. Jednak inauguracja w sierpniu 1938 nie została zagrożona. Pierwotnie trybuny mieściły 10 tys. widzów, ale zapotrzebowanie wymusiło stosunkowo szybki wzrost. W 1948 obiekt rozbudowano do ponad 23 tysięcy, ale i to nie sprostało zapotrzebowaniu. Dlatego już w 1951 kompletnie przebudowano stadion do pojemności 54 tys. osób. I znów tłumy przekraczały możliwości. Widownie rzędu 60 tysięcy gromadziły się tu wiele razy.

W 1967 odbył się pierwszy mecz przy sztucznym świetle, w 1968 obiekt urósł po raz ostatni, a w 1969 otrzymał pierwszą tablicę świetlną. Późniejsze modernizacje oznaczały już stopniowe zmniejszanie widowni. W latach 1998-2001 liczba miejsc stopniowo spadała do poziomu 47 tys. przez instalację krzesełek. Ostatnia modernizacja miała miejsce przed młodzieżowym mundialem 2011, a liczba krzesełek osiągnęła wtedy poziom 36 343.

W swojej historii stadion gościł wiele imprez sportowych, począwszy na Juegos Bolivarianos, przez Copa CONMEBOL, Copa America czy finały Copa Libertadores, a skończywszy na wielkich ligowych klasykach dwóch miejscowych klubów – Santa Fe i Millonarios, które uznają obiekt za swój dom od połowy XX wieku. W 1973 roku odbył się tu też pierwszy z kilkudziesięciu wielkich koncertów.