Boris Paichadze Dinamo Arena – opis stadionu

W historycznym sercu Tbilisi budowa stadionu narodowego Gruzji ruszyła w 1929 roku. Szybko trzeba ją było jednak wstrzymać, a prace wznowiono w 1933. Dwa lata później obiekt na planie owalu był gotowy. Z pojemności 23 tysięcy urósł do ok. 35 tys. w 1962 roku, gdy ten sam architekt (Archil Kurdiani) nadzorował jego przebudowę.

Choć piękny i obficie zdobiony, tamten stadion nie istnieje od wielu dekad. Decyzja o budowie zupełnie nowej i nieporównanie większej areny zapadła jeszcze w latach 60. Prace ruszyły w 1969, a zakończyły się w 1976 roku i znów autorem projektu był Kurdiani. Ogromny, mieszczący prawie 80 tysięcy widzów stadion był jedną ze sportowych pereł Związku Radzieckiego i całkiem zasłużenie, ponieważ jego rozmach i „brazylijski” kształt czyniły go czołowym stadionem Kaukazu.

Konstrukcja stworzona w latach 70. stoi do dziś, choć kilkakrotnie odświeżana. W 2006 zamontowano krzesełka, przez co pojemność spadła do ok. 55 tysięcy, a w 2015 wszystkie siedziska wymieniono, pojawiły się nowe bramy, instalacje i całkowicie odświeżono zaplecze.

Na przestrzeni dekad stadion okazał się bardzo trudnym terenem dla rywali. W trakcie otwarcia Cardiff City zostali zmiażdżeni 3:0, a zaledwie 3 lata później taki sam bagaż bramkowy wywiózł z Tbilisi Liverpool. Tamten mecz oglądało zresztą ok. 110 tysięcy widzów! W lidze sowieckiej ten obiekt należał do najliczniej odwiedzanych, a Dinamo do dziś jest gospodarzem.

W swojej historii stadion nosił różne nazwy, z których niekoniecznie dziś można być dumnym. A to patronat Berii, a to Lenina. Tamte tradycje poszły oczywiście w cień po 1990, a od 2011 stadion nie ma w nazwie nawet członu „stadion”, zamiast tego nazywa się Dinamo Arena.