blog stadiony.net

Jak pięknie i dramatycznie można wygrywać z Kazachstanem przekonaliśmy się w sobotę. Ale tylko laik (ba, ignorant) mógł mieć wątpliwości co do końcowego wyniku. Owszem- można było się spierać, jak wysoko wygramy. Ale czy wygramy w ogóle- tu pytań być nie mogło.

Z tą pewnością nie ma nic wspólnego obecność lub nieobecność Grzegorza Rasiaka, historyczny i potencjalnie proroczy gol Ebiego w lidze hiszpańskiej… Tu działają siły wyższe, nawet od Rasiaka. Otóż, używając bardzo złożonej argumentacji (i trawestując słowa prezesa PZPN), Warszawa przynosi nam szczęście! Od początku III RP Polska grała tu 24 razy i aż 17 spotkań wygrała, remisując tylko 4 i notując zaledwie 3 porażki. Który polski stadion może się pochwalić takim bilansem? Tu następuje wszystkomówiąca cisza i głęboka zaduma nad fenomenem Warszawy. Czy to przypadek, że w chwili słabszej gry Naszych gaśnie oświetlenie? Czy to przypadek, że po powrocie na boisko Kazachowie, a zapewne nie tylko oni, przecierają oczy ze zdumienia? Nic z tych rzeczy.

Tak właśnie działa magia Warszawy- fenomen nie do wyjaśnienia. Stadion, na którym w cudowny sposób Polska już od lat gromi m.in. Luksemburg, Armenię, Estonię, Azerbejdżan i jeszcze raz Armenię, i jeszcze raz Azerbejdżan (a jak!). Z czego to wynika? “Środowisko piłkarskie jest zabobonne“, więc na pewno nie uwierzy, że z różnicy klas między zespołami, ale z mocy amuletu na Łazienkowskiej…

Dlatego powinniśmy grać tam częściej, a im częściej, tym lepiej, skuteczniej i efektowniej. Aż ogramy wszystkich, a piłkarze i trener na pytanie “gdzie chcecie grać” bez wahania odpowiedzą, że na Łazienkowskiej, bo innego stadionu znać nie będą.

Przy takiej mocy stadionu nie ma się co dziwić, że i ceny na mecz z Kazachstanem były wyjątkowe. Któż z nas nie dopłaciłby tych kilku(dziesięciu) złotych, żeby tylko Biało-Czerwoni byli górą? A przecież grali w Warszawie- sprawa była jasna, więc kibice ochoczo dorzucili się do naszego wspólnego, choć warszawskiego, szczęścia. Nie bez powodu obawiał się sekretarz generalny PZPN Zdzisław Kręcina nagany od pana Listkiewicza za zbyt niskie ceny. Przecież stadion mały, a popyt duży- bo na szczęście popyt jest zawsze, na szczęście. Cieszymy się wszyscy- Ebi Smolarek potrójnie, pan Kręcina podwójnie (nagany uniknął), a kibice na stadionie pojedynczo, bo choć wszyscy razem to z jednego już tylko powodu. A cała ta zbiorowa radość tylko w Warszawie mogła mieć miejsce.

Co innego w Poznaniu… miasto pechowe ze wszech miar. Bo i cóż, że z tym samym Kazachstanem w 2003 tam wygraliśmy 3:0, skoro towarzysko- więc się nie liczy. Z Turcją tylko 1:0 (w Warszawie aż 3:0!), a poza tym to 4 remisy i 4 porażki. Ze zrozumiałych względów więc drużyna narodowa grać tam nie może. Pojemność od warszawskiej dwa razy większa, a jak tu zapełnić takiego kolosa, kiedy nie tylko piłkarski instynkt sekretarza czy prezesa PZPN, ale i statystyka mówi, że mecz z góry przegrany albo marny remis… Czy ktoś z nas płaciłby wiedząc, że szans nie ma? No właśnie. To dopiero posypałyby się gromy na głowę pana Kręciny i wielkopolskiego ZPN, że mimo wysiłków nadludzkich nie sprostali zadaniu zapełnienia Bułgarskiej, a mecz na straty. Zresztą Bułgarska- to takie niepolskie (a z Bułgarami też w Stolicy wygraliśmy!).

Znów zagrożona była głowa sekretarza PZPN przy okazji meczu z Azerami. Miał się odbyć w Krakowie i choć liczby były pomyślne (dwa mecze- dwa zwycięstwa, pecha nie stwierdzono), to jednak zadymą zagrozili pseudokibice. Podobno… Policja nic nie wiedziała, ale pan Kręcina świadkiem. Można jednak przypuszczać, że nie pseudo, a zwykli kibice. I trzeba ich zrozumieć, bo zamiary mieli szlachetne- tylko mecz w Warszawie gwarantuje sukces. Udało się- w Warszawie punktów 3, a goli nawet 5.

W ciągu ostatnich 17 lat reprezentacja 24 razy grała w Warszawie, 10 w Poznaniu, 2 w Krakowie i 1 raz w Kielcach. Jeśłi ktoś pyta, jakie są kryteria doboru stadionów, to chyba nie zna tych liczb. Modernizacje, nowe trybuny czy całe nowe stadiony- na co to komu? Czy na nowym stadionie zgasłoby światło, ratując polską piłkę?! Odpowiedź jest prosta i zna ją dobrze cały PZPN. Dokłada wszelkich starań, by miejsce było odpowiednie, a nazywa się ono Warszawa. Zagryzie zęby kibic i stanie z rodziną na słynącym z osobliwej widoczności łuku przy Łazienkowskiej. Dopłaci, ale wygramy. By żyło się lepiej. Wszystkim?

Felieton nie ma na celu urażenia uczuć mieszkańców Warszawy czy kibiców Legii, ale ma w przerysowany sposób uwidocznić niedorzeczność prezentowanych w mediach uzasadnień dla decyzji, skutkiem których Polska gra na przestarzałym obiekcie w Stolicy. Tracą na tym kibice, ponieważ biletów jest mniej, ich ceny niezrozumiale wysokie, a komfort niższy, niż na modernizowanych stadionach. Do tego Polska została w sobotę wystawiona na pośmiewisko (przykład).